]]> Czwartek 30 Grudzień Czwartek 30 Grudzień http://www.piszesz.pun.pl/viewtopic.php?pid=169#p169 169@http://www.piszesz.pun.pl Pištek 21 Luty Pištek 21 Luty http://www.piszesz.pun.pl/viewtopic.php?pid=167#p167 167@http://www.piszesz.pun.pl - Dajcie okulary
- Idę z lewej, pan z prawej
- Ja przed wami, pani w środku.

Dookoła nas biega tłum obcych ludzi. Zdziwione hostessy na pstryknięcie palca jednego z moich ochroniarzy rzucają się do wielkich drzwi i otwierają je jak na komendę. Jeszcze nie wyszliśmy, a wścibskie flesze już wdzierają się do wnętrza budynku. Opuszczam głowę. Idę w kordonie szybkim krokiem. Trzy, dwa, jeden…

- Pani Joanno, czy to prawda, że zaatakowała pani panią Mariettę?
- Czy plotka o rozciętej tętnicy szyjnej jest prawdziwa?
- Czy ta szklanka naprawdę pękła?
- Co ma nam pani do powiedzenia?
- A gdyby ucierpiały również inne osoby?
- Nie czekacie na policję?
- W więzieniu nie ma jak nagrywać vlogów!

Idioci. Zwłaszcza ten ostatni. Chociaż nie powiem, lekko uśmiechnęłam się na myśl o minie strażników więziennych, widzących mnie kręcącą vloga na korytarzu lub w celi. Ale za wylanie drinka jeszcze nikt nie trafił do więzienia. Chyba, że ktoś nakręcił o nim Stories na Instagramie i Snapchacie, w którym opowiada o ataku. Wtedy sprawa wygląda inaczej. Wsiadam do auta, jakimś cudem nie uderzając głową o dach. Flesze błyskają jak szalone, kompletnie nic nie widzę. Do samochodu wsiada ze mną Filip, kierowca oraz Tomasz, mój narzeczony. Ten trzeci w eskorcie to był ochroniarz z eventu. Dobrze, że zaoferował nam pomoc, bo inaczej dziennikarze nie daliby mi żyć. Silnik mruczy, tłum powoli się rozstępuje. Szybko naciskam przycisk otwierający dach:

- Ja im kurwa odpowiem! - krzyczę wyskakując do góry, ale czuję, że coś ciągnie mnie na siedzenie. Tomasz ma jednak refleks, o którym do tej pory nie miałam pojęcia.
- Siadaj! - warczy. I wytłumacz mi, co najlepszego narobiłaś.

Jedziemy już dłuższą chwilę. Od kilkunastu minut bezskutecznie próbuję wyprasować ręką niewidzialne zagniecenie na mojej sukience. Muszę w jakiś sposób rozładować stres, a nie mogę przecież krzyczeć na Tomasza przy kierowcy. Mimo, że już nie raz nasłuchał się litanii przekleństw długości składu zupek chińskich, dzisiaj chciałabym mu tego oszczędzić. Czego nie mogę powiedzieć o Tomaszu.

- Pytam po raz kolejny, jak mogłaś wylać drinka na Mariettę?! - słyszę jak Tomasz cedzi przez zęby czternasty raz to samo pytanie. Liczyłam. W nerwach jestem w stanie wykonać w mózgu tyle operacji jednocześnie, że czasami zaskakuję samą siebie. Czternaście razy w ciągu kilkunastu minut to prawie co minutę, nie?. Zaciął się czy co? Skoro nie odpowiedziałam do tej pory lepiej niech zmieni taktykę, jeśli chce się ode mnie czegoś dowiedzieć. Moje milczenie i złość Tomasza przerywają 2 głośne chrząknięcia. To nasz umówiony z kierowcą Filipem znak. Oznacza: postaw się, dość milczenia.
- Czyli twoim zdaniem ogłoszenie na evencie przed połową branży, że ich nową twarzą zostanie Kamila, a nie ja było fair? Marietta zwyczajnie mnie oszukała. Przecież ustalaliśmy z nią i dwoma dyrektorami operacyjnymi warunki kontraktu od blisko 6 miesięcy i wszystko mieliśmy dogadane! Myślisz, że po co zakładałam te cholerne szpilki? Żeby w nich posiedzieć? To ja miałam wyjść na scenę, to ja miałam stać przed fotoreporterami i szczerzyć się całą noc, ona mnie po prostu oszukała! Więc ten drink, który na nią wylałam to tak naprawdę nic w porównaniu do tego, co mogłabym i chciałabym zrobić. Poza tym to był przypadek.
- Przypadek? - Tomasz momentalnie podchwytuje wątek z typową dla siebie naiwnością. Filip zaczyna dławić się ze śmiechu. Odgradza nas szoferka, ale ja mimo wszystko ciągle go słyszę.

Kurwa. Jeśli ze wszystkiego co powiedziałam Tomasz wyłapał tylko to, to po co ja się w ogóle odzywałam? Zauważyłam, że ostatnio nabrał dziwnego zwyczaju wyłapywania z moich wypowiedzi wyłącznie ostatniego słowa. Nie wiem, czy w tym momencie żartuje, czy nie, ale jeśli nie to nie będę przecież wyprowadzać go z błędu. Postanawiam pociągnąć to „nagięcie faktów":

- Oczywiście kochanie. Wiesz, że szpilki to nie Converse, ktoś źle podkleił dywan no i musiałam zahaczyć obcasem o jego brzeg no i masz. Taki nieszczęśliwy wypadek - rozkładam bezradnie ręce i robię minę zbitego spaniela.
- A ja myślałem, że zrobiłaś to specjalnie! - Tomasz krzyczy prawie na cały samochód. Filip nie kryje już śmiechu, co przykuwa jego uwagę.
- Nie przejmuj się, pewnie dostał jakiegoś smsa - próbuję uratować jego honor.
- Racja. To ja zadzwonię do Marietty i powiem, że ten drink to było nieporozumienie - mówi z radością w głosie i wyciąga telefon - może skasuje też te Stories - dodaje. Naiwniak.

Gdybym tylko mogła to bym go udusiła. Poznaliśmy się kilka miesięcy temu na jednej z imprez amerykańskiej marki kosmetycznej, wchodzącej do Polski. Zajmował się przygotowywaniem mojego kontraktu. Przeszliśmy razem wiele kłótni i spięć, skończyło się na drinku i związku. W pracy błyskotliwy, na co dzień… Zupełne przeciwieństwo. Ale tego niestety nie wiedziałam. Czy jest to związek z przyszłością? Nie sądzę. Chyba, że weźmiemy wspólny kredyt.

- … kochana, właśnie jest tak jak mówię, czysty przypadek - słyszę, że Tomasz próbuje uratować mój wizerunek przed Mariettą i połową branży. Mimo tego, że musi wejść jej w dupę jestem mu wdzięczna. Mogę przypadkowo wylewać na inne babska alkohol, a on i tak mnie z tego wyciągnie - tak, daj mi numer do tej firmy… od dywanów… nie cateringu, dywanów! Techników! - w słuchawce pika głośno dźwięk przychodzącego smsa - mam mam! To dziękuję ci bardzo i pamiętaj, że jesteśmy zainteresowani współpracą przy kolejnych kampaniach. Tak… Ja też tak uważam, Joanna również nie miała nic przeciwko… Tak naprawdę cieszymy się, bo to byłby długi kontrakt na wyłączność, a teraz bez niego czekają nas nowe możliwości… Dokładnie. Przekażę jej. Dobranoc.

Nie interesuje mnie, co Marietta ma mi do powiedzenia. Na pewno nie to, że wykasuje Stories i przeprosi mnie publicznie w telewizji. Tomasz też nie śpieszy się z przekazaniem tej wiadomości. Zapewne znalazła jakąś wymówkę w stylu „kochana, ta współpraca i tak nie miała potencjału, to były dla ciebie za niskie progi!”. Podła żmija. Czasami trzeba brać co jest, nawet jeśli miałby to być majonez. No, może przesadziłam. Ale majonez to przecież nic złego, nie? Lubi go pewnie 98% populacji. To nie to samo co nawilżany papier toaletowy. Reklamowała go moja koleżanka, znana w sieci jako Natalia’sLife. Wróć, znajoma. W tej branży nie da się mieć znajomych, ani przyjaciół. Każdy kopie dołki pod każdym. Jak to szło? „Nawet bezpośrednio po sraczce możesz czuć się świeżo jak ja przez cały dzień! Polecam, Natalia’sLife” - taki komentarz napisał jej jeden z fanów. Ktoś szybko to podchwycił, zrobił z tego mema. Mem poszedł w świat, firma była zachwycona, bo miała viralową reklamę, a znajoma zszarganą opinię. Być może to byłam ja. Ale na szczęście zrobiłam to tak, że nikt się nie dowiedział.

Jest październik, 4:46 nad ranem, ciemno do granic możliwości. Naszą drogę oświetlają sklepowe wystawy na Marszałkowskiej. Pięknie. Można by było zrobić tu świetną sesję. Stanąć na środku ulicy, w tle te wszystkie kolorowe światła. „A wcześniej napisać w testamencie prośbę o wykonanie z tego zdjęcia portretu nagrobkowego” - kpię w myślach sama z siebie. To jedna z najbardziej zakorkowanych ulic Warszawy, nie ma szans na zrobienie na niej żadnego zdjęcia. Pierwsi śmiałkowie twardo kroczą już ku tramwajom, zawożącym ich do korpo. Przez chwilę nawet im współczuję, a później myślę, że czasami chętnie bym się z nimi zamieniła. Tomasz wykonuje kolejny telefon:

- Dzień dobry, Potocki. Pani Marietta uprzedzała, że będę dzwonił? Wspaniale. Czy mamy już winowajcę? Kostrzewski. Świetnie. Zwolnić. Jak to w jakim? Natychmiastowym. Do widzenia.

Wspaniale. Jakiś człowiek przez moje kłamstwo właśnie stracił pracę. No ale cóż, nie pierwszy i nie ostatni. Gdybym przyznała się, że wylałam tego drinka specjalnie, Tomasz by mi tego nie darował. Czekałoby mnie tournée po wszystkich programach śniadaniowych, redakcjach, wydawanie oświadczenia, wykupywanie powierzchni reklamowych żeby je zamieścić i Bóg jeden raczy wiedzieć co jeszcze. Znalezienie nowej pracy jest sto razy łatwiejsze.

***


W końcu słyszę dźwięk opon przejeżdżających po żwirze. Ufff, jesteśmy w domu. Tomasz otwiera mi drzwi. Z największą możliwą gracją wysiadam z auta, stawiając wysoki obcas na żwirowym podjeździe.

- Idź do domu - mówię, przerywając jego chyba trochę zbyt długą rozmowę z (mam nadzieję) jeszcze ociekającą moją ulubioną brandy Mariettą - muszę wyjąć prezenty z bagażnika, a trochę mi to zajmie. Nie musisz mi pomagać, poradzę sobie.

W odpowiedzi posyła mi całusa, a ja kwituję go krzywym uśmiechem. Wcale nie rzucam się do bagażnika, a siadam na przednim siedzeniu mojego ukochanego Maserati Quattroporte. Niee, to nie Tomasz go wybierał.

- Dzisiaj pobiłeś swój rekord! Kilkanaście minut, niestety nie wiem ile dokładnie.
- 14 minut i 8 sekund. Dokładnie cztery powtórzenia Legendary - Filip uśmiecha się w półmroku auta - swoją drogą Welshly Arms powinno dostać za tą piosenkę nagrodę
- Dobrze wiesz, że to jedna z moich ulubionych. Poradziłabym sobie z nim, dlaczego tak szybko kazałeś mi się odezwać?
- Znam cię na tyle długo, żeby wiedzieć, że oblanie drinkiem to poważna sprawa i babka musiała sobie zasłużyć. I z tego co słyszałem, zasłużyła. Sama nie pakujesz się w takie dramy. A on zna cię na tyle krótko, żeby nie wiedzieć, że taka przedłużająca się cisza to cisza przed burzą. Nie przeżyłby tego.
- Ale czy to naprawdę był przypadek?! - powtarzam pytanie Tomasza sprzed godziny. Śmiejemy się jak dzieci.
- Gdybym tylko mógł być na jego miejscu - rzuca nagle posmutniały Filip, a ja pozwalam rozejść się tym dźwiękom po aucie i dłuższą chwilę analizuję je. Nagle dociera do mnie co powiedział i zrywam się na równe nogi tak bardzo jak to możliwe. Siedzę przecież w aucie.
- Smęcisz - rzucam mocno poddenerwowanym głosem - na pewno jesteś głodny, no i już zmęczony - patrzę na wysadzanego diamentami Rolexa Daytona i faktycznie. Mamy 6:30. Nad świeżo przyciętym trawnikiem unosi się mgła, przez ośnieżone drzewa prześwitują pierwsze, jeszcze leniwe promienie słońca - Wracaj do domu, zadzwonię po ciebie po południu. Widzimy się przed 19:00.

Wyskakuję z auta prawie potykając się o własne nogi i grzęznąc w żwirze nowymi szpilkami od Manolo Blahnika. Szybko się zbieram, bo nie chcę, żeby pomagał mi się wydostać. Głośno trzaskam drzwiami i uciekam po marmurowych schodach. W głowie ciągle mam słowa „gdybym tylko mógł być na jego miejscu”. Mógłby. Ale nie może. Jesteśmy z dwóch różnych światów i to po prostu nigdy by nie wypaliło. Branża by mi tego nie wybaczyła. Otwieram ciężkie drzwi wejściowe, staję w ogromnym hallu sama. Gaszę światła, bo po nieprzespanej nocy oczy są już zbyt wrażliwe. Siadam na szezlongu, zrzucam szpilki i zaczynam płakać. Straciłam kontrakt życia, a mój facet udaje, że tego nie widzi. Albo widzi, tylko woli udawać, że tak nie jest? Wtedy musiałby mnie wspierać, pocieszać, znajdować alternatywne rozwiązania. Tak jest mu wygodniej, przecież taki mamy układ. Każdy wyciąga z niego coś dla siebie. On ma mnie, jest moim narzeczonym, a ja straciłam tylko 20 milionów złotych. A to o mnie piszą, że umiem się ustawić.

Zrzucam płaszcz i zostawiam go w hallu. Zwykle staram się zostawiać po sobie jak największy porządek, aby moja pomoc domowa, pani Wiktoria nie miała za dużo pracy. Wiem, to dziwne. Ale nie jestem w stanie pokazać komukolwiek czegoś niedoskonałego, co mogłoby być związane ze mną. Poza tym na co dzień pracuję z tak wieloma osobami i zarzucam ich tak ogromną ilością pracy, że chciałabym, żeby chociaż moja pomoc domowa nie przeklinała na sam dźwięk mojego imienia. Wychodzę po schodach prowadzących do studia nagraniowego. Wchodzę na grubą i miękką wykładzinę do sporego jak na mój gust pomieszczenia, niecałe 50m2. Potykam się o leżące na podłodze trzy sterty kartonów. To pani Wiktoria musiała wieczorem przynieść tu wszystkie paczki PR’owe. I tak pewnie oddam jej połowę tego wszystkiego. Po jednej stronie stoją robione na zamówienie komody z szufladami na kosmetyki, z górną nadstawką ze szklanymi drzwiczkami, w których eksponuję najważniejsze i najdroższe kosmetyki do pielęgnacji i makijażu. Po drugiej znajduje się scenografia do filmów - stolik, fotel, zdjęcia w czarnych ramach i mnóstwo kwiatów w wazonach. Włączam światła, kamerę - zaczynamy show - myślę, przybierając najpiękniejszy z moich uśmiechów. Uśmiech nr 5 do filmów beauty:

- Witam was w kolejnym filmie! Dziś pokażę wam jak robię demakijaż! Od razu opowiedzcie mi w komentarzach jak minął Wam dzień, ponieważ mój był fantastyczny!

Po pierwsze, moi drodzy obserwatorzy, demakijaż już jest praktycznie zrobiony, bo płacząc zmyłam połowę makijażu. Po drugie, mój był do dupy, ale nie mogę wam tego powiedzieć, bo przecież wtedy nikt nie będzie mnie oglądał. To u mnie zawsze musi być idealnie, żebyście mogli zapomnieć chociaż na chwilę o własnych problemach. A nawet jeśli chciałabym wam opowiedzieć, dlaczego jestem taka smutna to i tak nie mogę, bo obowiązuje mnie umowa o zachowaniu poufności. I po trzecie, dzień nie minął mi wcale, bo jest 7:30 rano, a ja robię demakijaż i kładę się spać. Wyłączam kamery, wysyłam film do mojego montażysty.


Data: 09.10.2019, godzina 7:32
Do: lukasz.b@videoagency.com
Od: joanna.k@gmail.com
Temat: Demakijaż - Youtube

Daj dużo muzyki i śmiesznych gifów, żeby to się obroniło. Parę miejsc trzeba będzie wyciąć, bo chciało mi się płakać przez pół filmu.

A.


Wyłączam komputer, gaszę światła i jeszcze zanim zamknęłam drzwi dostaję odpowiedź:



Data: 09.10.2019, godzina 7:34
Do: joanna.k@gmail.com
Od: lukasz.b@videoagency.com
Temat: Re: Demakijaż - Youtube

Spoko, dodam napis, że to reakcja alergiczna na płyn micelarny. Nie przejmuj się, zawsze ze wszystkim sobie radzisz.

Ł.

Współczuję tej firmie. Zanotują spadek sprzedaży o jakieś 20% tak jak podczas mojej ostatniej kłótni z byłym partnerem. Długa historia. Patrzę z furią na ostatnie słowo. „Radzisz”. Nie mam innego wyjścia. On ma regularną pracę, dostaje wypłatę co miesiąc, a ja mając już teoretycznie zapewniony kontrakt reklamowy i pieniądze do życia na najbliższy rok dowiaduję się ze sceny podczas eventu, że firma rozmyśliła się i wzięła do kampanii moją rywalkę. W momencie, kiedy wszystko było już załatwione! Rzucam telefon na łóżko, a konkretniej rzecz ujmując rzucam telefonem w Tomasza. Siedząc przed ekranem kilkanaście godzin dziennie nie można nie mieć wady wzroku. Niczego nieświadomy chrapie w najlepsze. Idę wziąć szybki prysznic i kładę się do łóżka. Przypominam sobie moją złotą poradę z jednego z ostatnich filmów: kładźcie się spać przed północą i śpijcie co najmniej 7 godzin, wtedy wasza cera będzie promienna i wypoczęta. Śmieję się z własnego żartu i zazdroszczę wszystkim dziewczynom piszącym mi w komentarzach „to naprawdę działa, jesteś wspaniała!”. One mają czas, żeby naprawdę tego spróbować. Jest 8:10, a ja jak niczego innego na świecie jestem pewna, że wstając za chwilę o 13:00 moja cera w ani jednym calu nie będzie promienna. Chyba, że jakiś dobry anioł zrobi mi w nocy maseczkę, spryska rozświetlaczem i zabierze część problemów. Dobranoc świecie.

Tekst dostępny również na http://influencerka.blogspot.com]]> Œroda 9 PaŸdziernik Œroda 9 PaŸdziernik http://www.piszesz.pun.pl/viewtopic.php?pid=166#p166 166@http://www.piszesz.pun.pl Dziś nie, jutro!
Kiedy będzie dziś?
Dziś będzie jutro.
Co znaczy jutro?
Jutro znaczy nigdy dziś!
Kiedy będzie dziś?
Dziś będzie jutro!]]> Poniedziałek 13 Maj Poniedziałek 13 Maj http://www.piszesz.pun.pl/viewtopic.php?pid=165#p165 165@http://www.piszesz.pun.pl a serca i umysły, jak zechcesz, to zmienisz - broń, broń, broń
złych sprowadź na właściwą drogę - broń, broń, broń
pokaż im, jaką wywołali trwogę - broń, broń, broń
a wszystkich, tych nieustępliwych - broń, broń, broń
ich traktuj, jak nieżywych - broń, broń, broń
zapomnij tych, co przeciw "cierpiącym" nastają - broń, broń, broń
odbierz im słowa, którymi kalają - broń, broń, broń
zechciej "cierpienie" dzieci swych zobaczyć - broń, broń, broń
spójrz na "bezbronne", pogrążone w "rozpaczy" - broń, broń, broń
zauważ tych, co "cierpią największe katusze" - broń, broń, broń
miej miłosierdzie, zajrzyj w piękne dusze - broń, broń, broń
broń, bo opieki im trzeba w sądnej chwili.
broń, broń, broń pedofilii.

Zapraszam na moje strony i kanały społecznościowe.
Strona internetowa: https://sites.google.com/view/ernest-ar … 2%C3%B3wna
Blogger: https://www.blogger.com/blogger.g?blogI … 3#allposts
Facebook: https://www.facebook.com/ernest.arow.3]]> Poniedziałek 13 Maj Poniedziałek 13 Maj http://www.piszesz.pun.pl/viewtopic.php?pid=164#p164 164@http://www.piszesz.pun.pl
Cezary zaparkował samochód, wyłączył silnik i położył głowę na zaciśnietych na kierownicy rękach. To był ciężki dzień – pomyślał. Jak to możliwe, że został zwolniony z pracy? Przecież zrobił więcej niż to od niego wymagano... A może to właśnie dlatego? Myśli biły się ze sobą. Spojrzał na dom, w którym wynajmował ciasny pokoik i powiedział na głos: home sweet home. Roześmiał się z goryczą. Kompletnie nie miał ochoty wracać do domu, w którym wspólokatorzy nie dbali o nic innego tylko o swoje cztery litery.
    W domu oprócz niego bylo jeszcze 8 osób. Dwie kobiety i sześciu mężczyzn. Wszyscy mniej więcej w tym samym wieku. Pracowali w tej samej firmie, na różne zmiany. Także praktycznie cały czas ktoś był w domu. Brak szans na prywatność i tak bardzo potrzebną Cezaremu w tej chwili samotność.
    Wszedł do swojego pokoiku, ogarnął wzrokiem cały dobytek – skromna brązowa szafa, niewystarczająca żeby pomieścić jego niewielki zbiór ubrań, wąskie łóżko z używanym materacem, na którym spanie nie należało do najbardziej komfortowych, mała wiklinowa komódka kupiona przez niego za pare złotych na targu i okno. Duże, wychodzące na taras, dające normalnie dużo światła, ale ostatnio Cezary zasłaniał je. Współlokatorzy lubili zaglądać mu do pokoju, zdarzyło sie nawet, że jeden z nich po pijaku próbował przez nie wejść i zabrać go siłą na imprezę.
    Cezary był spokojnym człowiekiem. Nie lubił imprezować, nie pił, bo bardzo źle znosił kaca. Trząsł się zawsze jak osika, wymiotował i ogólnie rzecz biorąc – był nie do życia. Ineteresował go spokój, czasem chodził do kina, sam, bez towarzystwa, aby w samotności delektować sie spektaklem. Cezary nie miał zbyt wielu przyjaciół, chociaż był bardzo pogodną osobą. Nie ufał ludziom. Nie jeden raz
w swoim 40-letnim życiu został już zdradzony przez swojego „przyjaciela”. Jak choćby teraz... Zaufał szefowi, a ten go zdradził i zwolnił... Życie to pasmo przykrych niespodzianek - pomyślał z goryczą. Odsunął zasłony. Wyciągnął się na łóżku i spojrzał za okno. Na szczęście jego współmieszkańcy imprezowali w salonie, więc na tarasie nie było nikogo. Oddał się chwili zadumy.
    Co jest nie tak? Co muszę zmienić? Zaczął pytać samego siebie. Przede wszystkim potrzebuję nowego mieszkania i pracy. Kątem oka zauważył jak coś mignęło za oknem. Poderwał sie z łóżka, ale taras nadal był pusty. Wrócił na łóżko pewny, że tylko mu się przywidziało. Odpalił laptopa i zaczął szukać mieszkania do wynajęcia.

II

    Siedział za kierownicą swojego Golfa i pędził z nadzieją w sercu na spotkanie z właścicielem przyszłego  – miał nadzieję – mieszkania. Dwa pokoje niedaleko centrum dużego miasta były dla niego czymś w rodzaju  luksusu. Bardzo tego chciał. Powtarzał sobie w myślach: „nie gorączkuj się, nie nastawiaj, przecież wiesz, że zazwyczaj sie rozczarowujesz”, ale to było silniejsze od niego.
    Kiedy dojechał na miejsce właściciela jeszcze nie było. Rozejrzał się. Okolica wydawała się spokojna. Chociaż był już prawie piątkowy wieczór nie było słychać imprez czy awantur. Spodobało mu się jeszcze bardziej. Mógłby je wynająć nawet bez oglądania... Zamnkął oczy i oddał się marzeniom.
Z tego stanu wyrwał go Tomasz.
- Chcesz zobaczyć jak wygląda w środku? – uśmiechnął się.
- Nie moge się doczekać! – odparł Cezary i ruszył za Tomaszem.
    Weszli do małego mieszkanka na trzecim piętrze. 2 pokoje, kuchnia, łazienka, balkon. Szczyt marzeń dla samotnego Cezarego. Wychodząc z łazienki znowu coś mu mignęło. Odwrócił się, ale nic nie zauważył.
- Biorę – powiedział szczęśliwy do Tomasza.
Podpisali umowę, dostał klucze i został sam.
    Był niesamowicie szczęśliwy. Nareszcie! Usiadł w pustym pokoju na podłodze i zaśmiał się.
Przeprowadził sie jeszcze w tą samą noc. Bez żalu. Zapłacił za miesiąc z góry, ale nie czuł potrzeby mieszkania tam jeszcze przez miesiąc. Wolał swój – jeszcze pusty - kąt. Podczas pakowania usłyszał na tarasie cichy szczęk. Jakby ktoś stuknął szklanką o okno. Nawet nie spojrzał w tamtą stronę. Zabrał rzeczy, oddał klucz i odjechał.

III

    Pierwszą noc spał na podłodze. Było twardo, ale za to cicho i spokojnie. Wyspał się o niebo lepiej niż w tamtym pokoiku. Uśmiechął się. Tak, pomyślał, tego mi było trzeba. Przeciągnął się, wziął prysznic i odpalił laptopa. Na szczęście miał spore oszczędności, więc w spokoju mógł zamówić przez Internet najpotrzebniejsze rzeczy do swojego mieszkanka.
    Łazienka wymagała jeszcze sporo pracy, ale zupełnie to Cezaremu nie przeszkadzało. Kupił już białą farbę i zabierał się za malowanie. W prawym górnym rogu zauważył jakiś malunek, który wyglądał jak namalowane przez dziecko, uczące się pisania liter. Wzruszył ramionami. Nie zapytał Tomasza kto mieszkał tu przed nim, ale nie wydawało mu się to znaczące. Zamalował litery. Zrobił przerwę na obiad, a potem do wieczora malował resztę łazienki.]]> Poniedziałek 6 Sierpień Poniedziałek 6 Sierpień http://www.piszesz.pun.pl/viewtopic.php?pid=163#p163 163@http://www.piszesz.pun.pl
Chciałbym oficjalnie poinformować, że fragment książki, którą tu czytacie niebawem wraz z resztą treści pojawi się w księgarniach.
Jestem niezmiernie szczęśliwy i jest mi niesamowicie miło z tego powodu.
Chciałbym zaapelować do wszystkich, którzy próbują i chcą pisać i wydawać swoje wypociny. Nie bójcie się! Nie wstydźcie się!
Próbujcie, nie poddawajcie się nawet gdy kłody rzucane są wam pod nogi! Wysyłajcie maile ze swoimi pracami wszędzie gdzie tylko się da! Musicie być niezłomni, a może niebawem los się również do Was uśmiechnie.
Książka zostanie wydana przez Warszawską Grupę Wydawniczą, premiera jest planowana na początek 2018 roku (link do strony poniżej).

http://warszawskagrupawydawnicza.pl


Więcej informacji podam, wkrótce. W razie pytań jestem do dyspozycji.

Pozdro dla wszystkich.
Junduś]]> Poniedziałek 11 Grudzień Poniedziałek 11 Grudzień